Amén

Máis tarde chegan os cataláns Carles Riba e a súa muller Clementina Arderiu; Blai Bonet, Foix e o valenciano Fuster, tan amigos e tan preocupados e curiosos polas cousas literarias da Galiza e pola súa lingua. (A propósito: estes estupendos e cultos poetas en lingua catalá, prevíronme seriamente contra os filólogos e -sobre todo- contra os afeccionados á filoloxía, no sentido de que, quizais sen querelo, son os inimigos máis perigosos que temos os que cultivamos as linguas minoritarias, porque, a historia, a socioloxía, a literatura, eles redúceno todo a problemas da súa especialidade.)

Celso Emilio Ferreiro, citado por Ramón Nicolás en Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro, (trad. do autor deste blogue)

Esta entrada foi publicada en Epigramas, Galiza, Lingua, Literatura e etiquetada , , , . Garda a ligazón permanente.

2 respostas a Amén

  1. iago villamil di:

    Ola, escribo dende unha vila con un mural feito por alumnos do CEIP co poema Deitado frente ao mar. Non son filólogo nin afecionado a filoloxía, tan só lector. Pero neste caso tamén seguindo a túa recomendación de colgar nunha entrada o contacto, a propósito do teu libro Outono aquí e a túa labor de crítica literaria.
    un saudo
    iago

  2. Mario di:

    Pois xa me gustaría saber o nome da vila (e mesmo ver fotos do mural). Un saúdo.

Os comentarios están pechados.